Auteur: Anna

In het zachtgolvende water dobberen geen visjes meer maar kwalachtige wezens in grote badpakken. Het water is pislauw, de lucht nog steeds tropisch. Je zou bijna vergeten dat het KNMI storm met alarmfase geel heeft voorspeld.

Van rotan naar beton, van het gouden Bali naar de grauwe Flevopolder en dat in een klein etmaal tijd, wie doet het ons na? We waaien door het donker over de eindeloze snelwegen met ons kleine leenautootje bedolven onder de koffers, op zoek naar het vakantiepark. We vinden het.

Hoera voor opa Snor

Mijn lieve vader wordt 75 jaar en deze man als een baken die nooit zijn verjaardag viert en wars is van feestjes, wordt bedolven onder de loftuitingen want het is ook nog eens het begin van zijn pensioen. En dus heeft zijn vrouw als allergrootste verrassing de drie kinderen en alle acht kleinkinderen verzameld in een vakantiehuisje en staan wij ineens giechelig in een lage en plastic aandoende bungalow naast een tafel met spectaculair lekkere tapas van mijn broer en zus te wachten op zijn komst.
Het pleit echt voor mijn vader dat, terwijl hem een weekendje weg in een fijn hotelletje was voorgespiegeld, hij nog steeds monter en vol goede moed is als zijn vrouw hem het verregende vakantiepark op sleept. Slechts licht mopperend komt hij binnen. ‘Je hebt je vergist, dit kan niet ons huisje zijn, want hier hangen al jassen.’ Dan gaat het licht aan, zingen we we heel hard en is hij echt ontroerd. Mijn broertje loopt te filmen, de neefjes zijn collectief door het dolle heen, taart en chips in alle bedden. Alles ademt familie.

Ontbijt met sushi

De volgende ochtend schrikken we allemaal om zes uur wakker van de huisjes-wekker die Ilco per ongeluk heeft ingesteld. Alarmfase geel raast zo gierend door het duister buiten dat het lijkt alsof we aan een groot treinstation zitten. Door de jetlag kan geen meisje meer slapen en we ontbijten tussen de halfvolle wijnglazen met resten sushi, slagroomtaart en zelfgedroogde rawfoodcrackers met biologisch gemarineerde paddestioelen. Dekbedden om ons heen geslagen, de oranje met groene gordijnen nog lekker stevig dicht en na het tropisch zwemparadijs wacht straks het bowlen. O ik hou zo van mijn leven!

‘Papa,’  zegt Dunya, ‘wil je me beloven dat je me vóór ik achttien ben een keer meeneemt naar de Seychellen, wij samen?’
‘Hé,’ zeg ik.
‘Jij mag ook mee hoor mama.’

Ik geloof dat we onze kinderen een beetje teveel verwend hebben. Niet met kleren of zakgeld of devices. Met reizen.

Fun dive

Dunya mag op Lombok voor het eerst diepzeeduiken en ze blijkt een natuurtalent. ‘Heel veel schildpadden gezien,’ rapporteert ze stralend. ‘En de duikleraar had zijn handen vol aan een vrouw die bang was geworden onder water, dus kon ik in mijn eentje een fun dive maken. Een beetje op mijn kop gaan hangen enzo.’
Samen met haar zussen (die ook al divers, surfers en kiters zijn) maakt ze daarna de zoveelste selfie voor de prachtig blauwe zee. En als Chaia even dat water niet in mag omdat ze teveel last krijgt van haar oren, gaan zij en ik  samen ‘loungen’ met mocktails en icecoffee in de mooiste strandbar van het eiland. Kijk ons nou zitten in een privehutje van bamboe boven de zee…

Ilco-taal

Hoeveel van de vriendinnen van onze dochters zijn Montefrio nooit uit geweest, welke andere grietjes van hun leeftijd hebben al bijna alle continenten bereisd?
Maar als Dunya hoort dat de Seychellen nog verder, nog exotischer en nog blauwer zijn, besluit ze ter plekke dat dat haar volgende reisdoel is. ‘Na Hawaii dan papa. Of na Suriname.’
Terwijl ik nog aan het nadenken ben wat ik daarvan vind, hoor ik Ilco zeggen: ‘Ik beloof je dat ik het ga proberen.‘  En in Ilco-taal is dat zeker geen loze afwimpeling. Maar ja, deze avonturier staat dan ook aan de bron van onze reislust. Hij heeft mij in ruim dertig jaar al over de halve wereld meegesleept. Vandaag is een droeve dag, want we gaan weer weg met boten en vliegtuigen en dan moet ik altijd huilen. De komende anderhalf jaar moeten we keihard werken voor de herberg, en valt er niks te reizen. Maar ik troost mezelf stilletjes met Dunya’s dromen over nieuwe horizonten en blauwe zeeën, waar en wanneer dan ook….

Slippers. Eenzame aangespoelde of juist verlaten slippers. Is er iemand die ze mist?

Een tijdje geleden schreef ik een blog over eenzame sokken, waarvan wij er thuis zo’n stuk of honderd hebben, zoveel zelfs dat mijn middelste dochter het zoeken heeft opgegeven en alleen nog maar als Pippi Langkous door het leven gaat. Die sokken verdwijnen ergens tussen schoen, wasmand, wasmachine, waslijn, kast  (vergeet ook de dekbedhoezen niet).
Maar nu zijn we op het tropische Gili Meno waar niemand sokken draagt en zijn het de slippers.

Een poppenhuis met tv

Laat ik vooropstellen dat ik ze nooit draag, slippers. Ik heb een hakken-neurose, dat weten jullie nu wel. Net zoiets als met lippenstift. Dus loop ik nu het eiland rond op blote voeten: drie kilometer in de lengte, twee in de breedte. Witte stranden, turquoise zee. Onze vrienden zijn alweer op de terugreis maar wij zijn doorgegaan met reizen alsof we nooit gestopt waren. Twee boten later zitten we op Gili Meno, bij Lombok. De zee is wild en de lucht ook, af en toe ruist de regen als een warme douche, het wordt nooit koud.
Het eiland is bespikkeld met Robinson Crusoe hutjes in alle smaken: open als een poppenhuis en daarin een tv naast de rotan bank, bunkerachtig stinkend naar insecticiden, simpel Thaise stijl, romantisch op palen en met hangmat en dan is er ook nog de witte yoga-oase van glas die Ilco en mij enorm inspireert voor de bruidsserre in onze herberg straks maar waarvan ik blij ben dat we er nu niet zitten met onze zanderige, niet al te serene kinderen.

Kunstwerk

De witte maar ruige strandjes zijn bezaaid met afgebroken stukken koraal, oude kokosnoten – en slippers dus. Hoeveel mensen hebben ze blij uitgeschopt, hoeveel keer nam de zee ze mee, wie liet ze achter en trok zijn of haar degelijke westerse schoenen aan om vanaf hier de terugreis te ondernemen? Wie (zoals onze eigen Dunya) liep speurend rond en vond ze nooit meer terug? Op sommige plekken zijn al die eenzame slippers opgestapeld tot een kleurige berg, ergens anders is er zelfs een heus kunstwerk van gemaakt zoals iemand dat ook ooit eens deed met eenzame sokken. Dat was een beetje droevig maar met slippers is het wat anders. Dan is het een monument voor de zorgeloosheid!

Gisteren waren we bij een oeroude boom die heilig was. Hij was versierd met rood en goud en je kon er iets wensen. Iedereen deed dat, natuurlijk en wie mijn wens raadt, krijgt een bonuspunt.

En vandaag is het oudejaarsdag, hier op Bali zeven uur eerder begonnen dan bij jullie daar aan de andere kant van de wereld.

Pisang goreng en cava

We mixen alle tradities door elkaar. Twee van de meiden hebben een Wie is de mol-spel verzonnen, daar zijn we een deel van de dag en zeker de avond mee zoet. Ook hebben we Indonesisch vuurwerk om op het strand hier voor onze villa af te steken. Onze superfijne kokkin heeft een tafel vol eten gemaakt (ik wil haar mee, voor altijd!), en gebakken banaan lijkt best een beetje op een oliebol, toch? Champagne is er niet. Maar we hebben Spaanse cava meegenomen, daarop verheugen we ons al de hele week. O ja, en de traditie van de rode-onderbroek-voor-geluk is ook mee uit Spanje. We zijn tien mogelijke mollen met rode onderbroeken.

Soep en vrede

Om 12 uur – in Nederland en Spanje vijf uur ‘s middags, denk ik even aan jullie, mijn lieve vrienden en achterban. Blijven jullie erbij volgend jaar als we weer eens gaan verhuizen van het ene land naar het andere? Als ik herbergierster ga worden? Komen jullie misschien naar de herberg en dat ik dan een biertje voor je tap? Of kom anders voor de soep en de vrede van Ilco – van beide word je warm. Of slapen in de mooiste serre van Amsterdam die we zo fijn en prachtig gaan maken, daar heb ik zoveel zin in! En vergeet dit jaar ook onze drie meiden niet, die altijd maar weer zo dapper met ons mee meanderen.
Misschien heb ik dat wel gewenst bij die boom: jullie om ons heen.

Droom je ook even bij die boom en doe je eigen wens… Gelukkig nieuwjaar!

Sprinkhanen, kakkerlakken, torren, mieren en muggen allebei drie keer zo groot als normaal, tussen je kleren een soort ontplofte oorwurmen – maar ook reuzen-libellen, prachtige vlinders… O ja, we zijn in de tropen.

Het is regentijd op Bali, maar het is nooit koud. Wel hangt over de wereld een klamme, broeierige deken. Alles is steeds nat, van zweet of van regen en ik word meteen weer allergisch voor zilver, net als in Afrika. Ik doe mijn armbanden lekker tóch aan. ‘Zelfs in je slaap ben je de hele tijd je polsen aan het krabbelen,’  zegt Ilco.

Regenwoud

Apen in de bomen en in de zee zwemt de uitgestorven Bali-krokodil voorbij. Levensgevaarlijk, schijnt hij te zijn, vooral de twee mannen hier in huis komen er niet over uitgepraat. Hoe dichtbij hij was… en wij steeds zo ver en zo diep in de zee… en dat ie echt mensen eet, dat zegt wikipedia.
We gaan het regenwoud in en ook daar zijn overal dieren. Het is niet al dat groen en zelfs niet de geur, maar dat harde zoemende, krijsende geluid van kikkers en vogels waardoor je weet: ah, de jungle, we zijn er weer.
Na één zo’n dagje weg is onmiddellijk ons hele koloniale huis veranderd in één groot gewriemel. We blijven vegen, spuiten. Ik snap nu pas waarom steeds alles wordt opgeborgen, toiletspullen in kastjes, nergens een vuilniszak langer dan een paar uur.

Gekko’s

‘s Avonds begint, elke keer weer plotseling, het koor van krijsende krekels – om dan ook weer heel abrupt te zwijgen. Dan valt de nacht zwart en genadeloos. Het koelt amper af. We zitten onder de waaiers en praten zachtjes. Over de muren schieten de gekko’s voorbij.

Geen sneeuw en geen Jezus. Palmen in alle soorten en maten maar geen kerstbomen. Het heilige komt van de hindoe-altaartjes. Schaaltjes overal met geurige bloemetjes en wierook. Onze goden krijgen steeds kleine verse kopjes koffie met ronde koekjes en ook snoepjes, een stuk lekkerder dan hosties.

We vieren dit jaar een koloniale kerst met vrienden in Bali. Een tropische villa op het strand, ligstoelen rond het zwembad. Zwart vulkanisch zand en vanuit de zee zie je het groen van de rijstvelden. We hebben huismasseurs en personeel dat alles achter ons opruimt en wast, voor ons kookt en dan weer afwast. Daar wen je razendsnel aan.

Olifantenbeeldjes

Misschien daardoor valt het extra op hoe achteloos ze op het eiland met afval omgaan. Eenmaal door de met bougainville omhangen poort, valt het dagelijkse Bali volop over je heen met al zijn (haar?) scooters, eetstalletjes, volgepropte busjes, heilige olifantenbeeldjes, tempeltjes, winkeltjes en een eindeloze stroom aan mensen. En afval dus, in alle hoeken.
Zelfs als we met een bootje ver de zee op gaan om te snorkelen, worden we er nog door achtervolgd. Tussen het koraal stikt het van de meest prachtige tropische vissen, ze botsen bijna tegen je snorkelmasker op. Maar er zwemt ook allerlei troep door het water. De vissen knabbelen eraan en soms moet je twee keer kijken: een juffervis! o nee, een leeg chipszakje dat prachtig zweeft en dwarrelt. Zelden zoveel mooie vissen gezien, zelden ook zoveel plastic soup.

Paradijselijk

Chaia maakt prachtige foto’s voor haar vriendinnen van hoe ze op een rots uitkijkt over turquoise zee en groene oerwoudbergen. Maar versturen kan ze die foto’s niet meteen. ‘Eerst het afval even uit de zee weg fotoshoppen.’
Zo makkelijk kan het zijn. Niet veel later kan het bijschrift erbij. ‘Mam, hoe schrijf je paradijselijk?’

(foto’s: Han Kempers)

‘De mijne heet Patrick,’  zegt Chaia. Hij is oud en vormeloos en hij valt de hele tijd om, maar ze wil hem voor geen ander ruilen. Die van Bloem is kreupel maar ‘maakt me zo blij want hij herinnert me aan de mooie zomer in Parijs. Ikzelf ben toen aan nummer drie, nog helemaal brand new.

Ooit leefden we met het hele gezin uit ‘drie koffers en twee tassen.’ Daar zat ons hele leven in en toen we de grote rode tas verloren waren we nog lang overstuur.
De eerste jaren in Spanje had ik nog mijn koffer uit Istanbul. Daarmee voelde ik me erg vrouw van de wereld op al mijn tripjes vanuit Spanje.
Zo dribbelde ik een keer met dat koffertje gewichtig heen en weer voor de gate op Malaga Airport. Wat kijken alle mensen toch naar me, dacht ik, ze vinden me natuurlijk oneindig veel stoerder dan al die pensionadas die maar zwijgend zitten te gluren.
Totdat iemand mij op de arm tikte en achter me wees. De rits van mijn koffer was ontploft en achter mij was een behoorlijk lang spoor van sokken, onderbroekjes en miniflesjes parfum ontstaan. Met de koffer als een baby in mijn armen ben ik snel het vliegtuig in geglipt.

Laf

Op Schiphol meteen een nieuwe gekocht, een groene, en dat koffertje is jaren met mij op pad gegaan. Toen die uiteindelijk ook ontplofte, was ik zo overstuur dat ik hem laf heb achtergelaten bij een vriend met het verzoek of hij hem voor me weg wilde gooien. Ik kon het zelf niet.
Maar nu heb ik  een extra mooie met afbeeldingen van sardineblikjes erop. En die koffer heeft vandaag zijn langste reis ooit gemaakt: hij staat nu naast me in de zwoele nachtwarmte van Bali, mijn transatlantische vriendje, nog helemaal mooi
De Parijse koffer van Bloem daarentegen heeft een wiel verloren onderweg – en die pijn voelen wij ook een beetje zelf.

Volgende keer Baliverhalen!

Ik was acht en ik verhuisde van een ontsporende nieuwbouwwijk naar het chique Haarlem Zuid waar ik met argusogen werd bekeken. Dat werd er niet beter op doordat ik soms in boekentaal praatte. ‘Ik voel me zo nietig en onaanzienlijk,’  zei ik de eerste dag tegen mijn moeder.
Maar omdat woorden toen óók al mijn wapens waren schreef ik een zogenaamd grappig stuk over hoe absurd het was om een eigen zwembad in je tuin te hebben, zoals het geval was bij het liefste meisje van de klas.

Ik geloof dat ik wel vrienden maakte door mijn rare zwembad-satire. Om te beginnen het meisje zelf. Binnen een paar weken waren we onafscheidelijk, op een manier zoals beste vriendinnen van alle tijden dat zijn: de hele dag samen kletsen op school en bij thuiskomst (als we niet bij elkaar speelden) meteen weer naar de telefoon rennen om urenlang te bellen – tot frustratie van mijn vader als hij de telefoonrekening onder ogen kreeg. We sliepen zoveel mogelijk bij elkaar om dan nachtenlang te kletsen tot je in je halfslaap jezelf ineens heel rare antwoorden hoorde geven.

Zoenen

Mijn vriendin vond het niet erg wanneer ik in boekentaal praatte. Sterker nog, ook zij kon zich verliezen in bijvoorbeeld een Lijsje Lorresnor. Later kwamen we er samen achter hoe raar taal is en hoe je de woorden naar je hand kunt zetten. Ondertussen gingen we naar andere scholen, andere steden, andere landen. Dat veranderde niks aan de vriendschap – met alle erge dingen die daarbij hoorden. Zo herinner ik me dat ik op een feestje -onder de ogen van haar moeder notabene- heb zitten zoenen met de jongen waar mijn vriendin al een jaar of vijf stiekem verliefd op was.
We hebben elkaar meegemaakt op extreem genante en extreem verdrietige momenten. Gelukkig hebben we ook altijd en overal gelachen, en ik heb haar een geweldige cabaretière zien worden. Ze was getuige op mijn huwelijk en nooit vergeet ik hoe ik door de polder van mijn werk naar haar toe reed, een mand vol cadeautjes achterin, in stilte snikkend omdat nu was gebeurd waar we altijd over fantaseerden: ze was een Moeder geworden.
Mijn vriendin is de enige die mijn boeken mag lezen als ze nog geheim zijn, ik vertrouw haar mijn meest verbijsterende gedachten toe. Soms noem ik haar mijn geweten. We hoeven elkaar niks uit te leggen. Hoe het vroeger thuis was bijvoorbeeld. Ik heb haar gekend als meisje en als puber, we zijn samen op vakanties geweest met en zonder onze families en nog later met de families die we zelf hadden gevormd.

Jarig

Er was een tijd dat ik verkondigde dat ik als ik haar later in mijn leven zou hebben ontmoet, vast geen vriendinnen met haar zou zijn geworden. Dat vond ze raar van mij en dat was het natuurlijk ook.  Bijna veertig jaar na die stomme zwembadbrief is datzelfde meisje nog steeds mijn beste vriendin. Vandaag is ze jarig en morgen ga ik lekker bij haar slapen. De hele nacht kletsen (ook al mailen we meerdere keren per dag, ik heb haar weer zoveel te vertellen, zoveel te vragen), net zolang totdat je van vermoeidheid heel rare dingen gaat zeggen. Vandaag vier ik de vriendschap, vandaag vier ik Mylou. Een zwembad in de tuin heeft ze allang niet meer. Ik wel.

Ik verdwaalde op de basisschool op zoek naar een oudervergadering. Maar toen vond ik wel bij de kleuters deze fijne kerstwens die ik graag met jullie deel, weer eens wat anders dan Shaffy.

lach, bemin, droom
geniet, verheug je en wees blij

Gelukkige kerst

Dat je man door rood rijdt maar dat JIJ drie punten wordt gekort op je rijbewijs omdat de auto die is geflitst op jouw naam staat.
En nog zo wat zaterdagse beslommeringen.

Dat je nieuwe schoenen eigenlijk mooier staan bij je dochter maar niet vice versa.

Dat je alleen al deze maand drie keer speculaas en verder roomtaartjes, citroencake en appeltaart hebt gebakken, maar zelf al jaren geleden besloten hebt koek en taart voor altijd uit je dieet te skippen.

Dat je na urenlange moedige onthouding denkt wtf één stukje appeltaart, dat heb ik wel verdiend en het is nog wel met mijn laatste kostbare speltmeel. En dat dan waar net nog bijna een halve taart feestelijk op een schaal lag, je alleen nog maar kruimels vindt.

Dat je boek waar je liters bloed en zweet in hebt gestort niemand echt weet te raken maar een of ander lullig educatief verhaaltje bij die uitgever ‘zelfs een paar tranen’ opwekt.

Dat iedereen in huis niet zijnde jij ten diepste van dieren houdt naar dat jij op je nuchtere maag de poezenstront van de grond staat te schrapen.

Dat je je gedroomde panty tegenkomt in Granada voor de helft van de Woolfordprijs (nog steeds een flink bedrag) en dat je denkt ‘ha, Spaanse producten’; dat ie eenmaal aangetrokken rare heksenteentjes bij je maakt en de hele tijd van je kont afzakt zodat je denkt ‘o ja, Spaanse producten’.

Dat je een aan verliefdheid grenzende emotie kan voelen voor je espresso-apparaat, en terwijl je het zachtjes staat te aaien ontdekt dat de koffie op is.

Fijn weekend allemaal!