Auteur: Anna

‘Ik wil het filmen,’ zegt mijn oudste dochter gedreven. ‘Denk je dat dit over een paar jaar nog precies hetzelfde is? Dat dit altijd zo blijft?’

De vette Spaanse folklore van een Andalusisch heiligenfeest. Voor toeristen te lokaal en te ver weg. Dus moeten we alleen maar hopen dat er niet teveel jongeren wegtrekken naar de stad op zoek naar werk. En ja, dan kan Bloem zomaar de Spaanse Fellini worden.

Imca Marina

De ingredienten liggen gewoon bij ons om de hoek. Olijfvelden, klaprozen. Een processie. Een kapelletje vol met bloemen die ruiken naar begrafenis. Paella voor een paar honderd man (in een pan van drie meter doorsnee boven een houtvuur). De geur van worst, bier, sigaretten. Een zangeres met geluidsband die liedjes zingt die allemaal lijken op ‘Viva España’  van Imca Marina. Een zee van ouwe mensen die daarop met elkaar walsen- of misschien is het de rumba. En dat die vrouwen er allemaal uitzien zoals Imca Marina nu (google dat). Sommigen met flamencojurken en neprozen in hun haar. Sowieso al het haar gekleurd en hoog gekapt. En ze hebben echte waaiers tegen de hitte!

Passie

Nu nog een vleugje camp erbij, een fikse snuf romantiek en een zonnefilter… en je hebt het kleine, superlokale ineens heel filmisch gemaakt.
Het verhaal komt vandaag van de saaiste vrouw van het dorp. Ik ken haar van de school, de supermarkt. Grote tanden, dun haar, een onflatteus jurkje dat net iets te kort is. Onelegante schoenen. Wel altijd een grote lach.
Deze onbestemde vrouw stapt vandaag zomaar op het podiumpje als de band klaar is. Haar man -of buurman- springt achter de elektrische piano. Er is geen technicus die het even mooi op elkaar afstemt en het klinkt veel te hard – maar de saaie vrouw begint toch te zingen. Zomaar, onaangekondigd. En wat er dan gebeurt…
Een stem als een klok, een passie zo groot dat ik er plaatsvervangend kippenvel van krijg. Voor wie, waarom? Una voz antigua de viento y de sal…Nog nooit in mijn leven zo’n prachtige uitvoering van Alfonsina y el mar gehoord, ook niet van La Sosa zelf. Ach Bloempje, schiet maar op met je camera…

‘Love, lollipops and roses’ roept de Engelse gitaarleraar van Chaia ons na als we daar wegrijden over de dirt track.

Het is weer zo’n dag. Omdat het te bergachtig is voor de fiets en alles hier op kilometers afstand ligt van elkaar, is de belangrijkste eigenschap voor een moeder hier in Spanje ‘goed kunnende autorijden’.

Soep

Dus sta ik klaar bij de schoolbus met -echt waar- een kop dampende soep op een dienblaadje in de auto. Chaia heeft namelijk om drie uur Spaanse honger, het liefst zou ze nu een bord pasta wegwerken. Eerst voert de route ons langs het paard een berg verderop, waar ik meditatief over de bergen sta uit te kijken terwijl Chaia loopt te ‘longeren’ en te ‘werken’  met haar Pegasus. Dan dus naar die gitaarleraar, over een pad dat in de winter bijna onbegaanbaar is, maar nu alleen maar heel smal en steil. De gitaarles is buiten in de zon. Ik mag niet kijken van Chaia, dus ik zit op een stoeltje om het hoekje te wachten. Na gitaarles snel door naar Montefrio waar Chaia een dansje voor gym moet instuderen met drie vriendinnen. ‘Dan kan jij mooi boodschappen doen, mam.‘  Maar die had ik al gedaan, dus dat wordt wachten bij de plaatselijke kroeg. En dan, als klap op de vuurpijl, mag ik het schatje met een vriendin naar weer een andere vriendin brengen waar ze gaat logeren. ‘Je weet toch wel waar Algarinejo is, mam?’ Algarinejo ligt, ongelogen, op een uur rijden van Montefrio pal de andere kant op, en dat over een weg waar ik vaker wel dan niet verdwaal. En daarna dus weer dik een uur terug naar huis, naar de berg. Zonder kinderen achterin om de weg te wijzen…

Roses

Het is dat de zomerbries zo heerlijk door de open raampjes waait. Dat ik al rijdend een beetje kan nadenken over de liefde en het leven. Het is dat ze (op dit moment) zo zoet is, die dochter van me. En dat overal maar dan echt overal de rozen bloeien.

Honderd vrouwen dansen op het gras. Van ouwe dikke tot jonge strakke. Ze zingen teksten als: ‘Mami siente mi boom/ Que esta prrum / Te voy a dar / Pum kapum kapum.’  – nee, dat ga ik niet vertalen.

O het heerlijke zuiden! Zumba is vandaag ineens buiten voor de sportschool in de bloedhete zon. Vanuit de omringende flatgebouwen kan je ons zien zweten en gillen, opgezweept door de tomeloze zumbanicht die dol is op vieze Spaanse liedjes en stoten met de heupen. Salsa, seks en af en toe een Spaanse smartlap om adem te halen. Is het gek dat mijn dochter en ik er met plezier twee uur (heen en terug) naar Granada voor rijden elke week?

Zumbanicht

Elke keer als de zumbanicht een kledingstuk uitgooit juichen de vrouwen. Maar we juichen net zo hard als een dik omaatje in badpak komt aangeschuifeld en zomaar mee begint te dansen. Het bewijs is toch al geleverd: je hoeft niet perse een afgetraind lijf te hebben of een geil danspakje aan om sexy te kunnen zijn. Ze zitten er wel tussen hoor, van die bloedmooie Spaanse schonen – maar hun oude schommeltantes net zo goed. Met wie ik mij zelf  identificeer hangt totaal van mijn bui van de dag af.
En vandaag is een goeie dag. Niet alleen zijn we buiten en op blote voeten, ook maakt de zumbanicht er een waar Spaans feest van. In een gigantische plastic teil gooit hij na elk nummer iets anders leeg: flessen rode wijn, vruchtensap, gin, zakken vol ijsklontjes, sinaasappels.

Moegedanst en kletsnat van het zweet en dan smerige tinto de verano en sentimentele liefdesliedjes om het af te leren. Que mi corazón esta colgando en tus manos. Cuidado, cuidado… Spanje, twaalf punten.

In mijn handen: sleutels van een huis waar ik nog nooit in ben geweest. Wat een gek idee dat ik nu altijd naar binnen kan in het droomhuisje aan het IJ.

We hebben wel vaker huizen gekocht die we maar half gezien hadden. Of huizen razendsnel gekocht. Maar dit is wel heel onwerkelijk: dat anderen me vertellen hoe mijn volgende huis eruit ziet. Dat die daar allang binnen zijn geweest.

Vredesherberg

Zoals Wijnand, de Jongen die Loopt. Nadat hij de halve wereld over liep en onderweg onze vriend werd, gaat hij nu  op het huisje passen en de maandenlange verbouwing begeleiden. Of Janiek, de fotografe die heeft besloten om ‘het komende jaar bijzonder in beeld te brengen.’
‘Ja, mam, je komt nu eenmaal met veel bombarie terug naar Amsterdam,’  zegt de oudste dochter als ze dat hoort.
Dat is natuurlijk omdat het een publiek huisje is, niet alleen van ons. We gaan daar aan het IJ een vredesherberg runnen en iedereen is enorm benieuwd hoe dat gaat uitpakken.
En wij zelf ook! De sleutels branden gaten in mijn handen, ik kan bijna niet wachten. Dan is 2200 kilometer ineens heel erg ver.
Want tsja, een huis kopen of huren zonder het van binnen gezien te hebben doe ik zo. Maar dat het nu nog een heel jaar duurt voor we er wonen, dat is pas echt niet te bevatten.

Vaste bewoner in de tuin die ik stiekem wél al in het echt heb gezien, en een van de eerste foto’s van Janiek Dam:

Jullie hadden Bevrijdingsdag, met al die maaltijden en vooral die heel erg fijne festivals. Maar wij hadden lekker kruizendag.

‘Ik kom je man overal tegen,’  hoorde ik de hele dag door. Ilco was als Mr MasterPeace en Mr Bevrijdingsfestival bij de NOS, het RTL Nieuws en hij stond in het NRC. Terecht. Nog leuker was het natuurlijk geweest als ik hem echt was tegengekomen en mee had kunnen gaan langs al die festivals. Note to self: op 5 mei moet ik niet op de berg zijn, vorig jaar had ik er ook al last van.

Dia de la cruz

Zoals je in Haarlem zou zeggen: ‘Kom, we gaan naar Bevrijdingspop’ zeggen ze hier: ‘Kom we gaan naar de kruizen.’ Echt waar, mijn dochters halve klas was op kruistocht -nee kruizentocht – we kwamen ze allemaal tegen in Granada. Dit is het concept: plaats een metershoog kruis en bedek het met rode bloemen. Zet daaromheen wat Andalusisch aardewerk, een bosje groene asperges en -heel belangrijk- een handje ongedopte tuinbonen; hang wat flamencolappen op. Geen idee wat de boodschap hiervan is (is bij Bevrijdingspop toch duidelijker) maar doe er ook nog een podiumpje bij met flamencomuziek – en iedereen komt bij je drinken en tapas eten. Je trekt gewoon van kruis naar kruis, want ze staan op alle pleinen en in alle hoekjes.

Flamencojurken

Ook liepen op kruizendag bijna alle meisjes en vrouwen in Granada in flamencojurken en met bloemen in hun haar. Dat zag er vooral geweldig uit als ze ondertussen ook nog gewoon boodschappentassen sjouwden of kinderwagens voortduwden. Alle toeristen die erbij waren, denken nu vast: ja, het cliché is waar, in Andalusië lopen ze allemaal in stippenjurken. Maar ik had er zelf ook nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Met mijn eigen onafscheidelijke bloem in mijn haar en (toevallig) polkadotrokje voelde ik me zomaar mainstream.

Ach en op weg terug naar de berg bloeide de wilde brem zo weelderig en dat rook zo bedwelmend lekker door de open raampjes van de Landrover… dat hebben ze dan weer niet op Bevrijdingspop.

Ze wil een tattoo op haar pols en verrassend genoeg hebben haar vader en ik los van elkaar meteen gezegd dat het mocht.

Alsof dit kind niet perfect weet wat ze doet. Hoe heerlijk – en hoe verbijsterend, voor mij dan- als je in essentie niet onzeker bent. Niet over jezelf, niet over het leven. Bloem omarmt het leven en het leven omarmt haar.

Voorleesmarathon

Ze heeft van die projecten. Grote projecten, zoals dat ze deze zomer weer een maand naar Parijs gaat voor de zomerschool van de New York Film Academy. Hoe duur het ook is, ze krijgt het voor elkaar. En het volgende project – een jaar in New York na haar eindexamen – zal dus ook wel lukken. Maar kleinere projecten neemt ze al net zo serieus, zoals haar zusje van tien achter elkaar in een soort marathon de hele Hongerspelen voorlezen. Bloem begint daar zo hartstochtelijk aan dat die beweeglijke, snel afgeleide Dunya urenlang gebiologeerd naast haar zit op de zonnige patio. Oké, af en toe staat ze ineens op haar kop of valt ze in het zwembad, maar ze luistert wel degelijk. En als ze uit bed komt is het eerste wat ze vraagt: ‘Bloem, ga je me weer voorlezen?’

En nu dus die tattoo. Gekalligrafeerd kringelen de letters als een armband om haar pols: ‘Live your dreams’.  Een ode aan haar vader lijkt me, maar toch ook heel erg Bloem. Volgende week wordt ze zeventien, beeldschoon en alles. Pas maar op wereld, Bloem komt eraan!

Het begint vaak al op Malaga en op Schiphol is er geen houden meer aan. Vooral kleren. Zodra ik in Nederland ben voel ik me een beetje slonzig en hebberig tegelijk, die combi is vrij fataal.

Ik had het in Spanje al gespot en toen hier op de achterkant van een bus. Forever 21, nieuwe winkel om uit te checken. Alleen al van de buitenkant werd ik blij. Goeie trendy dingen – toch betaalbaar. Eerst even naar de expo van World Press Photo en dan…

Rampen

Die expositie is een soort reis door de wereld in tachtig rampen. Ja, er is een heerlijk hoekje met Russische nudisten en heen en weerwolfachtige kluizenaars met hoedjes van gras – en ook wel iets met sport en dieren. Maar het meeste nieuws is toch gewoon horrornieuws. Niet te doen in één hap, sommige beelden ben ik heel snel voorbijgelopen. Andere daarentegen bleven hardnekkig aan me plakken.
Zoals deze foto, van Taslima Akhter. Wat zie je: twee onbekende slachtoffers van een ingestorte textielfabriek in Bangladesh. Gebeurde een jaar geleden. In die fabriek werkten veel te veel mensen veel te lang achter elkaar met veel te verouderde apparatuur.  Zelfs toen de muren begonnen te scheuren, gingen ze nog door. En toen stortte het hele pand in en kwamen er meer dan duizend doden.

Je weet het heus wel, dat die goedkope kleren ergens gemaakt worden. En dat je eigenlijk… Maar nee, ik ben die middag niet naar Forever 21 gegaan. En meteen ook maar besloten dat mijn dochters nooit meer naar de Primark mogen. Of nou ja, niet van mijn geld.

Wanneer was ik voor het laatst in Amsterdam met koninginnedag? Misschien wel tien jaar geleden. Mijn hipste (en jongste) vriendin ging naar de Jordaan, dus dat was the place to be.

Maar ik kon er niks aan doen, ik keek met Spaanse ogen. Wanneer krijg je een heel volk zo gek om jurkjes, hoeden, pruiken en weet ik veel wat aan te trekken in de lelijkste, meest onflatteuze kleur die er bestaat? Dat je je zelfs saai voelt in een spijkerbroek en bruinleren jas? En iedereen is dronken en host en eet en eet en eet en het is niet eens carnaval.  je kunt aan meterslange touwen van een brug schommelen of serieus geld inzetten op een goudvissenrace. Overal kopen mensen lelijke oude zooi die ze verderop weer verkopen en dat allemaal enorm uitgelaten. En dan is er ook nog eens op elke straathoek een hebberig en tegelijk zielig kind dat onverstaanbaar op een viool staat te zagen.
Ik stond in de file en keek naar het water waar de hysterische boten ook al in de file lagen en ik probeerde een dansje op de keiharde techno.

Bier

Het was één knaloranje trip en ik kwam er niet in. Ik bleef maar hangen in verbijstering. Zelfs toen ik langs mijn oude huis aan de Brouwersgracht kwam en me herinnerde hoe feestelijk het was om daar te wonen, juist ook op die dag.
Ik had nog niet eens een oranje tompouce op en van de 250 euro die ik na veertig minuten wachten uit de muur had getrokken plakte iedere euro nog in mijn zak. Maar voor ik mijn afspraak bereikt had, ben ik gevlucht, in volle vaart terug het station door en snel het IJ over. Gelukkig werd het in Noord uiteindelijk nog een topavond met Engelse gitaarbandjes en pogoën onder een regen van bier.

Ik word oud. Of het echte feest is in Amsterdam-Noord, dat kan natuurlijk ook.

Ik zit op het vliegveld van Malaga en ik voel me mooi want ik heb nieuwe laarsjes aan.

We voelen ons allemáál mooi. De rondborstige vrouwen met hun gouden sieraden die te lang in de zon hebben gezeten. De gezinnetjes met hun zomerkleren alvast aan, de mannen in dappere korte broeken. Dat ene superverliefde blonde meisje (huwelijksreis? stiekem zwanger?) dat slank, fris en jong staat te zijn bij de Starbucks. We drinken allemaal veel te dure koffie en voelen ons heel wat.

Benen

Dan ineens materialiseert Zij in ons midden. Ik denk dat ze uit Somalië komt en alleen al haar benen zijn zo lang dat ze eindigen waar bij de meeste vrouwen de borsten beginnen. Ze heeft een Chanel tas en een Louis Vuitton portemonnee (of andersom) en alles aan haar is perfect. Haar huid glanst alsof ze er Shell olie overheen heeft laten lopen, haar blik is trots zonder verwaand te zijn en natuurlijk draagt ze stilettohakken waarnaast mijn laarsjes meteen een soort klompen worden.
En dat gebeurt er dus met alles. Binnen een straal van tien meter verandert iedereen in een bleke, pukkelige, bobbelige gnoom. De overwinterende vrouwen verschrompelen in de curven van hun rimpels, de Nederlandse toeristen worden onmiskenbaar Nederlandse toeristen want gekleed in hobbezakken en met zielig haar en dikke benen. Zelfs dat ene leuke blonde meisje is ineens  witjes en saai.

Shots

De vrouw uit Somalië doet een ingewikkelde bestelling met veel extra shots en ik moet ineens opschieten voor mijn vliegtuig. Ik kan langs twee kanten de Starbucks uit. Als ik langs Haar kom, zal ik klein en dik worden – maar dan kan ik wel op haar koffiebeker gluren hoe ze heet. Hoe heet zo’n vrouw? Vast een geweldige naam die ik ooit nog in een boek kan gebruiken.
Dat zal ik nu dus nooit weten.

‘Mam, ik wou dat ik in Thule woonde.’ Ha gelukkig, ze weten het nog: waar het wél veilig is.

Ik kan het ook nog: me naar parallelle werelden lezen. Ik schreef er nog over in relatie tot Garcia Marquez. Als kind liep ik meestal niet door de grauwe nieuwbouwwijk waar ik opgroeide maar door Nangijala: tovergroen gras en klaterende beekjes in plaats van beton en beton. Achterin mijn klerenkast begon Narnia en eigenlijk zat ik op de kostschool waar alle meisjes elke nacht nachtfeesten hielden met koekjes en interessante dingen zoals plakken (?) koude kip. En over eten gesproken: ik eet heel vaak Willy Wonka’s chocola, Pippi’s peperkoekjes en de karamelcake is die ik bak is die van Minny.

Dood

Dat is een beetje jammer van al die dystopieën waar mijn dochters zo dol op zijn. In Panem wil je écht niet wonen en ook niet in FAKZ. Net als Lord of the flies, het oerboek, begint Gone heel idyllisch: alleen de kinderen zijn overgebleven in de Fall-out Alley KinderZone en ze leven eerst vooral op chips. Maar al heel snel maken ze elkaar dood, jagen elkaar op en maken die hele wereld doodeng en onveilig. En in de nieuwe serie Divergent (drie miljoen boeken verkocht, de film komt eraan) vallen de ouders al in deel 1 dood voor je ogen neer, binnen een paar bladzijden.
Als ik die boeken zo lees met mijn dochters mee, begrijp ik niet waarom er nog steeds discussie oplaait over de tere kinderziel waar wij schrijvers zo voorzichtig mee om moeten gaan. Lezen die mensen die daar zo dramatisch over doen eigenlijk überhaupt nog wel eens een populair jongerenboek?