Auteur: Anna

Het wordt al donker en ik zit op het busstation van Malaga. Dat herken ik met mijn ogen dicht.

De rode bus van Amsterdam-Noord heeft plaatsgemaakt voor de Spaanse lange afstandsbus terug naar de berg.  Op het station ruikt het naar ronkende uitlaatgassen vermengd met de koude lentegeur van ozon. Naar het zweet van dikke Spaanse mannen die loten verkopen. De kringelende rook van het sigaretje dat de studente op de bank naast me tussen haar vingers geklemd houdt. Een wolk verschaald parfum van overwinterende vrouwen, klikkend op hun hakjes, rollend met hun koffers. Daardoorheen een vlaag van gefrituurd eten en een man in een fout pak met sterke Spaanse koffie in een kartonnen bekertje. En steeds iets van de zee.

Verbindende dingen

Ruik ik het extra goed omdat ook het afscheid al in de lucht hangt? Mijn gedachten meanderen terug – en vooruit-  naar Herberg In de veilige haven, ons volgende huis. Nu het groot groter groots in de krant heeft gestaan krijg ik nog meer berichtjes van vrienden en bekenden die verbindende dingen willen komen doen in de door de krant tot ‘vredesoord’ omgedoopte serre. Dingen met theater, poëzie, yoga, superfood, zelfgebrande koffie…
Ik zie mijzelf daar steeds vrolijk aan de zijlijn staan met een stapeltje zelfgebakken taarten – en ondertussen kijk ik mijn ogen uit natuurlijk, zoals schrijvers doen.
Eenmaal op de berg ontmaagd ik mijn mooiste opschrijfboekje en vul het met al die namen en plannen. Die serre moet nog gebouwd worden, maar ik verzamel alvast fijne dromen. Sommige (die koffie!) kan ik nu al ruiken…

Bassie. Zo heet de chauffeur van de circusbus. Hij heeft dreadlocks en een lange pandjesjas en rijdt ons schrijvers nog steeds van schoolplein naar schoolplein om de sprookjesboeken uit te delen. Ik kan inmiddels zwaaien als de koningin. ‘Dag lieve schrijvers, dahag dahag,’  zingen de kinderen en dat is lief en eervol – en ook een beetje genant.

Surinaamse scholen, Turkse scholen, evangelische scholen, montessorischolen, helemaal zwarte en helemaal witte scholen. Scholen met de tien geboden aan de muur (‘ik mag niet doden’) of met teksten als ‘wij hebben respect voor elkaar en spreken Nederlands’. Op sommige pleinen staan  er zelfs stadswachten klaar om de drukte te beteugelen. Soms kan de bus de smalle bochten niet nemen, en drie scholen lang staat hij stil met pech. Dat is dan meteen een anticlimax. Maar verder rijden we steeds rondjes, komen we op een of andere manier voortdurend langs dezelfde afslagen, kruispunten en winkelcentra. En langs het droomhuisje bij de Sixhaven, elke keer weer de schok van de verliefdheid. Ga ik écht aan het IJ wonen, kom ik (wereldreiziger, Spaanse, getrouwd met een avonturier) écht weer terug?

Glazig

We gaan zelfs naar het boerenschooltje waar ik ooit nog eindeloos op het schoolplein heb gestaan. ‘Zo leuk, mijn eigen dochters zaten hier op school,’  roep ik tegen een gymzaal vol glazig kijkende kinderen. Er zijn er welgeteld drie die zich mijn jongste dochter nog herinneren.
Mijn leven is een rode circusbus die alsmaar rondjes rijdt.

‘Dat is het gevaarlijke van wensen, ze kunnen uitkomen.’
Verhalen-Nancy heeft gelijk. Er is iets wonderbaarlijks gebeurd, ik kan het nog steeds bijna niet geloven.

Het begon met een droomhuisje. Hans en grietje aan het IJ, hartje Amsterdam. Zo bijzonder dat het stadsdeel het niet zomaar wilde verhuren. Er kwam een soort wedstrijd: wie het beste plan voor het huisje verzon mocht er wonen en werken. ‘Kijk,’  zei ik tegen mijn man want ik was al verliefd, ook al kon dat eigenlijk niet – om te beginnen omdat we in Spanje wonen. Maar ja, de liefde trekt zich niets aan van zulk soort trivialiteiten.

Mandelahuisje

Mijn man is de beste plannetjesmaker van de wereld. Van Bevrijdingspop tot Dance4Life- hij verzint het en het komt. Dus hij bedacht ‘Herberg In de veilige haven,’ doordrenkt van de MasterPeace visie. ‘Waarom zouden we het niet juist als groene oase in stand houden en de plek koesteren voor het herstellen, versterken en vieren van verbinding? En er een mooie hartverwarmende plek van maken waar ruimte is voor de ontwikkeling van visie, plannen, passie en talenten! Een plek als hommage aan de grote inspirator Nelson Mandela? Het Mandelahuisje!’
Het was een prachtig plan, maar zo lagen er nog tweehonderd. We leverden het in en dachten er weken niet meer aan (of nou ja, misschien een heel klein beetje).
Tot dat ene telefoontje, nog maar een paar dagen geleden. Unaniem uitverkoren, gewonnen, welkom terug in Amsterdam-Noord. En hoe.
Ik hoorde het in de rode circusbus en terwijl ik het voorzichtig vierde met mijn boekencollega’s (en nu dus ineens buren) van Amsterdam-Noord, voelde ik ineens dat ik mijn adem had ingehouden.

‘Voor heel veel van deze kinderen is dit het eerste en enige boek dat ze in huis hebben.’
Ja, we zijn op een missie. In een rode circusbus.

De Buiksloterbreekbekkikker is er, het voelt lekkerder in je handen dan een pasgeboren baby. En verhalen-Nancy zou verhalen-Nancy niet zijn als ze van het uitdelen van dit sprookjesboek aan bijna 7000 scholieren in Amsterdam-Noord niet ook een lichtelijk hysterisch verhaal had gemaakt.
Dus rijden wij in een rode circusbus, met daarin tafeltjes met bloemen, van oude bewaarschooltjes naar de meest futuristische leerfabrieken. En is al het eten in de bus afkomstig uit de verhalen (de tosti’s van de broodroosterprinses, de spekkoek is eigenlijk zebrataart en duivekater is die van de oude veerman). Verder zijn er trompetterende herauten, lekkende bellenblaasmachines en moeten wij schrijvers – performers bij uitstek- van Nancy goochelen met paars water dat groen wordt. Groen? Ja, want dat is de kleur van de Buiksloterbreekbekkikker. Zo denkt een Nancy.

Hoera een boek!

Ik ben natuurlijk een circusmeid van niks, met mijn chique panty en gelakte nagels. En ik ben er na dag 1 al een beetje moe van.
Maar er gebeurt ook iets anders. Dat ik al die aula’s vol kinderen zie stralen en juichen alsof ze het mooiste cadeau van de wereld krijgen. Een boek! Hoera, een echt boek! Mogen we nu meteen gaan lezen?
En dat ik dan een hoekje heel stiekem mijn tranen weg sta te vegen.

Dia de la mujer vandaag, vrouwendag, en dat wordt groot gevierd in Montefrio. Chaia’s groep danst de flamenco en er is paella voor het hele dorp.

‘Ik ben nou eenmaal niet alleen maar moeder,’  zei ik gisteravond streng tegen mijn jongste. Ik wil mijn dochters, zeker rond vrouwendag, zo graag laten zien wat er allemaal voor hen mogelijk is – vooral hier waar moeders eerst en vooral huisvrouw zijn.
Zelf ben ik als huisvrouw vrij mislukt. Niemand mag zien hoe mijn huis eruit ziet als ik alleen thuis ben met de meiden. De was vind ik het ergste. Zo heb ik nu vlekken op mijn jurk die er gisteren ook al zaten en  ligt er op de bank een stapel willekeurige broeken, sokken, truitjes en eenzame sokken die de hele bank zelf aan het zicht onttrekt.

Moederliefde

‘Maar ik ga je zo missen,’  snikte Dunya, die al dagen loopt te tobben over dat ik volgende week negen dagen naar Nederland ga. Onverbiddelijk word ik daarvan – zelfbescherming vermengd met feminisme.
Want  er komen wel volgende week twee nieuwe boeken van mij uit. ‘Je lijkt Picasso wel, zo productief,’  schrijft een vriendin. Ja! Dat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn dochters.
Ook al klopt er soms niks van. Wanneer ik Dunya als een klauwend aapje van me af moet trekken als ze me maar niet haar slaapkamer uit laat gaan. ‘Mag ik dan als je weggaat wel een foto van je voor onder mijn kussen?’ Dan ben ik echt niet stoer meer, het laagje is dun.
Of zoals gisterenmiddag. Ik moest zoveel doen: tourschema’s bestuderen, boarding passes uitprinten, een interview met de krant. In plaats daarvan heb ik -ik! – urenlang zitten boenen op de optreed-flamencorok van Chaia. Urenlang! Hij is wit en ze had ermee door de modder gedanst. Vandaag moest hij schoon zijn voor het grote feest, mijn handen zijn er nog ruw van.  En dan nog is die rok lang niet zo mooi wit als een echte huisvrouw  uit Montefrio het zou krijgen.

Zin! Om te vieren voor het voorbij is. Het leven, de lente. Maar vooral: een nieuw boek!

Terwijl ik rustig doorploeter aan wat ooit wel eens een roman zal worden (dit woord komt van mijn uitgever, ik oefen erop), vlucht ik af en toe in sprookjes of – in dit geval- een prentenboek.
Te groot voor op schoot is geboren op facebook. Ik reageerde op een post van een mij onbekende illustratrice over een onvergetelijke juf. ‘Maar waarom mocht ik toch nooit bij haar op schoot?’ We filosofeerden er vrolijk op door, wat eindigde met de vraag van Mylo Freeman (want die was het): ‘Boekje maken?’
Wat ik altijd zo graag wilde is eindelijk gelukt: echt SAMEN met iemand anders een boek maken. Te groot voor op schoot is een prentenboek voor kleuters.  Ik denk echt dat we elkaar hebben opgetild, Mylo en ik en dat we iets begonnen zijn wat nog geen einde heeft. En volgens mij zie je het in het boek terug: dat deugt gewoon. Maar kom het vooral zelf checken. Mylo en ik zijn zo trots dat we van de lancering een feestje gaan maken. Jullie mogen allemaal komen, en neem lekker veel kleine kinderen mee.

Uitnodiging

Boekhandel De Vries in Haarlem.
Donderdag 13 maart om 11 uur.
Dresscode: sixties/seventies (in de sfeer van het boek)
Als je komt zie je dit: taart en limonade, heel veel boeken, kindercabaretier Pieter Tiddens die het boek voorleest, Mylo die tekent en ik die er blij tussendoor huppel.

De regen slaat tegen de ramen. Man op reis, winkels en scholen vier dagen dicht door een of andere feestdag, schotel van de televisie al tijden kapot. De meiden hangen languit op de bank met hun iphones, ruziënd over wie het laatste koekje (of de laatste rol koekjes) heeft gejat, we kijken mama appelsapjes op youtube.
En juist vandaag begint het carnaval…

Ach, nu in Venetië zijn, tussen de tot leven gefluisterde Commedia dell’Arte in de kleine straatjes tussen alle grachtjes. Daar kan je nu zomaar de meest hallucinerende ontmoetingen hebben. Zeven jaar geleden is het alweer, maar ik kan de verstilde, vervreemdende sfeer nog zo oproepen.
Maar nog liever was ik nu in Rio, stad van mijn ziel. Vijf jaar geleden, toen vierde ik carnaval daar.

Extase

We dansten het ochtendlicht tegemoet in de grote parade, met ‘onze’ sambaschool. Als ik het sambalied van dat jaar hoor, ben ik meteen weer in de ultieme extase. Dat je lijf nooit meer ophoudt met dansen en je gezicht nooit meer met lachen. Omringd door bloot en veren en glinstering, beladen met een loodzwaar kostuum maar dat voelt heel gemakkelijk. De lucht zo warm en zwoel, de zee om de hoek, overal seks in de lucht en het licht…
Dansen op het carnaval in Rio is een once in a lifetime experience denk ik. Wat rest is een boek (De heks van de samba), geweldige foto’s van Ilco – en elk jaar opnieuw rond deze tijd een verpletterend gevoel van saudade.

Kijk,  dat kleine zwarte vrouwtje in het midden, dat ben ik. In een paleis. Met drie grote prinsessen om me heen en ook nog een hele grote koning (die maakt deze foto).

Ik was een paar dagen geleden jarig in een hotel naast de tuinen van het Alhambra. Het had overal blauwbeschilderde en gouden tegeltjes en van die moorse bogen. En veranda’s en balkons met vergezichten. Alles glinsterde. Een duizend-en-één nachtsfeer op het randje van Europa – dat is Granada!
Het is interessant hoe snel ik me thuis voel in zo’n hotel. Ik dacht echt even dat ik er woonde, zo makkelijk bewoog ik me van het ene vertrek naar het andere. Mannen die cafe cortado brengen, ontbijten met cava en vorstelijk eten in de prachtige serre. En ondertussen een beetje een boekje lezen, wat dingetjes tikken en uitkijken over de fonkelende stad daar beneden.

Duster en stoof

Terug in de auto (ja, dat komt er nou van) sprong de knoop van mijn broek. En omdat ik me nog steeds een beetje decadent voelde en mijn dochters bovendien weer eens alle naalden hadden kwijtgemaakt bij het naaien van poppenkleren, bracht ik mijn broek naar de naaister van Montefrio.
Ik schrok toen ze de deur opendeed. Niet omdat ze was gekleed in een stoffige duster want dat zijn zoveel oude vrouwtjes hier, maar omdat ze zo bleek en bibberig was. ‘Bent u ziek?’  vroeg ik. Maar ze schudde haar hoofd en zei dat ze het alleen maar heel koud had. Het wás ook koud in haar huisje. Er stond wel een gaskachel maar geen gasfles. Gas is duur en ze had helemaal geen klanten op het moment. ‘Die komen pas weer als het zomer wordt om hun kleren van vorig jaar te laten vermaken.’ De naaister nam me mee naar de tafel met de naaimachine waaronder een piepkleine stoof stond. ‘Kruip er maar lekker dicht tegenaan.’ Zo naaide ze ter plekke met stramme vingers de knoop aan mijn broek.
Ja, dat is óók Granada.

Alles naar de naaister

Ik voel me niet schuldig over mijn koninklijke verjaardag. Maar wel zijn we later met het hele gezin als een dolle gaan zoeken. Sokken om te stoppen, broeken met scheuren, losse zomen, zelfs een onderlaken met een gat erin. Alles naar de naaister.

Ik had nooit gedacht dat ik nog eens reclame zou maken voor een mannendeodorant.

Maar mijn man zei: ‘Ik heb maar één keer eerder om een blogje gevraagd’ (wanneer dan? ik weet het zelf niet eens meer) en ik vind het cool dat hij denkt dat jullie het verschil kunnen maken. Bovendien, het is voor een heel goed doel.

Übermannelijk

Bij het übermannelijke Axe hadden ze kennelijk behoefte aan een image shift, dus nu hebben ze Axe Peace. En in plaats van ‘een unieke geur, zo verslavend dat vrouwen jou de liefde verklaren’  claimen ze nu vrij schaamteloos de slogan Make love not war. Waarschijnlijk voelden ze zelf ook wel hoe gratuit dat is, dus komen ze tegelijk met een facebookwedstrijd: het beste vredesinitiatief krijgt een fikse donatie.
MasterPeace staat daartussen, aan kop zelfs, maar de race is nog lang niet gelopen. En ja, wat extra geld in dit MasterPeacejaar zou zeer welkom zou zijn!
Dus. Stemmen kost je 2 simpele klikken en je hoeft niet de rest van je leven Axe te gebruiken. Hoewel, wie weet hoe heerlijk de vrede ruikt…

Stemmen (via facebook dus) vanaf de computer:
https://www.facebook.com/AXENederland/app_1411735579068163
vanaf telefoon en tablet:
http://axepeace.clients.vellance.net/
Of via de QR code:

Ik werd wakker, badend in het zweet. ‘Shit,’  dacht ik, ‘ik heb vandaag een boekpresentatie en er is niemand die het weet.’  Ik draaide me om en droomde door .

Een boekpresentatie op een doordeweekse dag om 11 uur in de ochtend staat natuurlijk sowieso niet garant voor een wilde toeloop. Maar dit is een boek voor hele kleine kindjes, peuters en kleuters hebben andere agenda’s. Of opa’s en oma’s; het leek me de perfecte gelegenheid om ook mijn oude moedertje mee te nemen, die zo lekker trots zou zijn. Er zou getekend worden, de geweldige kindercabaretier Pieter Tiddens zou iets doen en er was taart – of die zou ik nog gaan regelen.

Zieliger

Ik keek naar de klok: ik ging te laat komen. Er was geen sprake van dat ik nog een auto kon regelen voor mijn moeder – en samen met haar met de trein en de bus… dan zou ik nog véél later komen.  Ik haastte me naar De Vries in Haarlem maar toen ik binnenkwam was iedereen al weg: kindercabaretier Pieter Tiddens en zelfs illustratrice Mylo Freeman – wat raar was, want het is nog meer háár boek dan het mijne. De taart was wel gelukt en ook een enorme stapel boeken. In consignatie, gelukkig. Maar niemand keek ernaar want het was ook grotemensenboekenweek. De enige die een boek kocht was mijn vriend Daan van de boekwinkel, maar dat vond ik nog zieliger dan als hij dat niet had gedaan.

En toen ik uren later met het boek onder mijn arm bij het tehuis aankwam, stond mijn moeder – keurig gekleed met jas en muts en haar onafscheidelijke koffertje – bijkans bevroren voor de deur. Ze had me de hele dag al op staan wachten.

PS Tekening van Mylo Freeman natuurlijk. En het lijkt wel een set up, maar het zou ook raar zijn als ik dit niet deed. Vooraankondiging: donderdag 13 maart 11 uur, presentatie van het prentenboek Te groot voor op schoot in Haarlem. Iedereen is welkom…